De dressuurwereld bevindt zich in een identiteitscrisis. Aan de ene kant zien we een hardnekkig systeem waarin topsport en commercieel belang nauw verweven zijn. Aan de andere kant zien we de activisten en groepen die, gewapend met de ‘shame-camera’, elke seconde ontleden. Onlangs raakte ik in gesprek met zo’n groep. De aanleiding was een reeks video's waarin een bekende ruiters frame-voor-frame werden bekritiseerd. Toen ik de vraag stelde welke ruiter volgens hun bril dan wé

Wie tegenwoordig een wedstrijdterrein oprijdt, waant zich op een luxe festival. Glanzende vrachtwagens, eb-en-vloedbodems die zo strak liggen als een biljartlaken, en ruiters die in glitter-outfits hun proefje rijden voor de camera. Het is clean en esthetisch. Vergelijk dat eens met de hoogtijdagen van de landelijke paardensport in de jaren ’80, begin jaren '90. Voor de Gen X-ruiter was een wedstrijd geen dagje uit; het was een militaire operatie en een les in nederigheid. Ge

In de paardensport praten we onszelf graag aan dat de didactische vaardigheden van een instructeur de heilige graal zijn. De moderne ruiter wil een instructeur die met fluwelen handschoentjes communiceert, die elke stap uitlegt in hapklare brokjes en die vooral zorgt voor een ‘positieve ervaring’. Maar laten we eerlijk zijn: zijn we nog wel op zoek naar kennis, of willen we eigenlijk gewoon een uurtje geëntertaind worden? De illusie van prestaties in de ring We leven in een

Er waart een nieuwe trend op social media: mensen die hun zoektocht naar een nieuw paard uitgebreid online delen. Onschuldig of niet?

De paardensport in Nederland staat op een kruispunt. Terwijl de kosten voor stalling en voer stijgen, dreigt het Amerikaanse scenario: een sport die uitsluitend betaalbaar is voor de elite. Wanneer de paardensport haar maatschappelijke breedte verliest, verdwijnt niet alleen de aanwas van talent, maar ook het draagvlak in de samenleving. Toegankelijkheid is daarom geen luxe, maar de zuurstof voor het voortbestaan van de sector.

De discussies rondom bitloos rijden laaien regelmatig op, vaak gevoed door de overtuiging dat het huidige paarden sportsysteem paardenwelzijn structureel tekortdoet. Naar aanleiding van de discussie over de zelfbenoemde wereldkampioen bridleless dressage raakte ik in gesprek met de World Bitless Association. (WBA). Zij zijn een van de luidste stemmen in dit debat. Hun standpunt is helder: het hele systeem — van FEI-regels tot nationale competitieculturen — zou op de schop mo

Innovatie in de paardensport juich ik toe. Maar titels als 'Nederlands kampioen' of 'Wereldkampioen' zijn geen brandingstrategie — ze zijn een erkenning van sportieve prestatie onder officieel toezicht. Als we dat niet bewaken, is dat geen innovatie, maar degradatie van de sport.

In mijn jarenlange betrokkenheid bij de paardensport heb ik altijd gestreefd naar een constructieve benadering. Mijn kritische blogs...

Er is veel discussie over het gebruik van hulpmiddelen bij paarden. En dan met name over het misbruik van hulpmiddelen. Toch zijn veel...

Voor veel dressuurruiters komt ooit eens het moment dat ze over willen stappen op het rijden met stang- en trens. Vaak op het moment dat...

Als we met onze paarden bezig zijn stellen we graag doelen om naar toe te werken. Het stellen van doelen is belangrijk. Wanneer je doelen...

Er is veel discussie over de ‘paardvriendelijkheid’ van trainingsmethoden. Gevoed door sociale media die vaak een beeld laten zien van...

Heb je je wel eens afgevraagd hoe het kan dat sommige mensen van nature goed om kunnen gaan met paarden? “Het lijkt soms magie; zodra die...

Binnen de hippische sector springen allerlei (commerciële) opleidingen, on- en offline workshops en cursussen als paddenstoelen uit de...

In zijn meest recente column vraagt Theo Fledderus zich af of we over 10 jaar nog wel topsport kunnen bedrijven? Terechte vraag, gezien...