Jasmijn de Bruijn

De dressuurwereld bevindt zich in een identiteitscrisis. Aan de ene kant zien we een hardnekkig systeem waarin topsport en commercieel belang nauw verweven zijn. Aan de andere kant zien we de activisten en groepen die, gewapend met de ‘shame-camera’, elke seconde ontleden. Onlangs raakte ik in gesprek met zo’n groep. De aanleiding was een reeks video's waarin een bekende ruiters frame-voor-frame werden bekritiseerd. Toen ik de vraag stelde welke ruiter volgens hun bril dan wél een positief...

Wie tegenwoordig een wedstrijdterrein oprijdt, waant zich op een luxe festival. Glanzende vrachtwagens, eb-en-vloedbodems die zo strak liggen als een biljartlaken, en ruiters die in glitter-outfits hun proefje rijden voor de camera. Het is clean en esthetisch. Vergelijk dat eens met de hoogtijdagen van de landelijke paardensport in de jaren ’80, begin jaren '90. Voor de Gen X-ruiter was een wedstrijd geen dagje uit; het was een militaire operatie en een les in nederigheid. Geen luxe, maar...

In de paardensport praten we onszelf graag aan dat de didactische vaardigheden  van een instructeur de heilige graal zijn. De moderne ruiter wil een instructeur die met fluwelen handschoentjes communiceert, die elke stap uitlegt in hapklare brokjes en die vooral zorgt voor een ‘positieve ervaring’. Maar laten we eerlijk zijn: zijn we nog wel op zoek naar kennis, of willen we eigenlijk gewoon een uurtje geëntertaind worden? De illusie van prestaties in de ring We leven in een tijd van 'pay to...